The Anthem of Columbus

jean-pierre-brungs-36491

You roar, Hey Ocean, with zillion your tongues,  the echo may tremble the stars
May then the cyclone build and smash aqua mountains, may all boundaries fall

May the demons come hooch and dance and the sun go hide in a cloak
And may their queen sharpen her levins to break and divide the globe

Or may the Satan, fallen from the skies, gather his monsters on the sea
Hungry for vengeance, may the troop prance in a terrible virulency

May your outrageous twisting go on; may the sky burst.. O you despaired!
And may shooting persist with blazing meteoroids; we sailors, at no time, are scared!

Why grieve, for battling with endless challenges is what a marine lives for, o fellows
Floating in the limitless blue, like stars, boundless expanses are our homes

O, have we sailed into the ocean to turn back, is that our motto?
Why save a life that has failed; rather happily sink and to bottom we go

Millions of creatures are born and then die every day, just like a tiny grass blade
Not sailors; we voyage under the seven skies, and explore new horizons ever ahead

Nothing can hinder our path; neither soulmate nor wealth nor the puny palace
We’d win each continent; across the ocean we’d pride the banderole of goodness

Come on, let’s get the sails up on the mast with honour and tell the stupid sea
“Unending is our spirit and passion, bounded by coastline are thee”

radek-grzybowski-102030_bw

 

via Daily Prompt: Focused

(Translated from ‘कोलंबसाचे गर्वगीत’ by Kusumagraj)

कोलंबसाचे गर्वगीत

हजार जिव्हा तुझ्या गर्जु दे, प्रतिध्वनीने त्या समुद्रा, डळमळु दे तारे
विराट वादळ हेलकावु दे पर्वत पाण्याचे ढळू दे दिशाकोन सारे

ताम्रसुरा प्राशूनि मातु दे दैत्य नभामधले, दडू द्या पाताळी सविता
आणि तयांची ही अधिराणी ही दुभंग धरणीला कराया पाजळु दे पलिता

की स्वर्गातुन कोसळलेला,सूड समाधान मिळाया प्रमत्त सैतान
जमवुनि मेळा वेताळांचा या दरियावरती करी हे तांडव थैमान

पदच्युता, तव भीषण नर्तन असेच चालु दे फुटू दे नभ माथ्यावरती
आणि तु  दे अखंड उल्का वर्षावत अग्नी नाविका ना कुठली भीती

सहकाऱ्यांनो, का ही खंती जन्म खलाशांचा झुंजण्या अखंड संग्राम
नक्षत्रांपरि असीम नीलामध्ये संचरावे,दिशांचे आम्हांला धाम

काय सागरी तारु लोटले परताया मागे, असे का हा अपुला बाणा
त्याहुन घेऊ जळी समाधी सुखे कशासाठी, जपावे पराभूत प्राणा?

कोट्यवधी जगतात जिवाणू, जगती अन् मरती जशी ती गवताची पाती
नाविक आम्ही परंतु फिरतो सात नभांखाली निर्मितो नव क्षितिजे पुढती

मार्ग आमुचा रोधू न शकती ना धन ना दारा घराची वा वितभर कारा
मानवतेचे निशाण मिरवू महासागरात, जिंकुनी खंड खंड सारा

चला उभारा शुभ्र शिडे ती गर्वाने वरती, कथा या खुळ्या सागराला
“अनंत अमुची ध्येयासक्ती अनंत अन् आशा किनारा तुला पामराला!”

P.S.
Let me know your thoughts in comments!

Thanks for reading 🙂

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s